Entradas

το μόνο που μπορώ

το μόνο που μπορώ είναι να σε ευχαριστήσω.
όχι που μου στάθηκες
αλλά που όργωσες το χώμα πάνω σ' εκείνο που ξάπλωσα.
όχι που με υπέμεινες
αλλά που αέρα έκοψες απ' τον άέρα σου για να ανασάνω.

το μόνο που μπορώ είναι να σε ευγνομονώ.
όχι που κράτησες το κορμί μου
όσο γινόμουν ένα με τα υγρά τίποτα της γης
αλλά που πίστεψες,
εσύ,
στην κρυμμένη ανατολή, των αναφιλητών μου.

το μόνο που μπορώ είναι να σε παρακαλέσω.
να πάρεις τις αποφάσεις μέσα απ' τους δισταγμούς μου
όταν αυτές θα καίνε.
να χεις ένα φεγγάρι
για κάθε σκληρό και βάναυσο σκοτάδι.
να είσαι εκεί που η θωριά μου λιγοστεύει.

το μόνο που μπορώ, είναι να σε πιστέψω.
να αφήσω τα τραύματα μου στα χέρια σου
τις φοβίες μου στην αγκαλιά σου.
να θωρακίσεις τον τρόμο μου
μόνο μ' αγάπη.
να λες εγώ είμαι εδώ
όταν η μοναξιά με εγκλωβίζει

το μόνο που μπορώ είναι να σε εμπιστευτώ.
στο στήθος σου χτυπά η καρδιά μου
στα χνώτα σου ξαποσταίνουν
όνειρα χρυσοποίκιλτα,
ελπίδες επιζώντες, χιλιάδων σπαραγμών οι νικητές

το μόνο που μπορ…

03/11/2017

πάνω στο φράχτη που χωρίζει την ευθύνη απ' τα παιδιαρίσματα
αγναντεύω το βάθος και το μαύρο φως που αστράφτει κι έρχεται

ούτε θυμάμαι πια πόσες ήταν οι φορές,
που στο καναβάτσο ριγμένος, σιγουρευόμουν πως,
αυτό ήταν!
δε ξανασηκώνομαι!

εσύ είσαι που το λες;

μια βροχή ζυγώνει απ' τον ορίζοντα.
ένα κτήνος που δε χωρά σε λέξεις.
μια ορμή που δε γνωρίζει υποχωρήσεις.

κι όμως, μικρέ μου θησαυρέ,
απόψε σκέφτηκα πως,
έτσι που ο αέρας γλύφει τα μαλλιά μου,
όσο βάρος κι αν ξεχειλίζει απ' τα άυλα σου δάκρυα
στης δροσιάς το φόντο
θα χτίσουμε μια πλάση να ανασαίνει.

12/01/17

θα ήθελα να έχω
την υπομονή των αδιάβαστων βιβλίων
απέναντι στην απραξία.
την ανεξαρτησία των δέντρων του αθηναικού κέντρου
την προσμονή των ερωτευμένων
και τους ευγενείς σκοπούς των παιδιών.
τη ζεστασιά μιας κούπας τσάι φτιαγμένη απ τα χέρια της
το κουράγιο μιας μάνας και την στοργή ενός πατέρα
την ξενοιασιά των μουσικών του δρόμου
και τη λαχτάρα των ναυτικών για τους ανθρώπους τους.
την αποφασιστικότητα ενός δυνατού ανέμου
και την επιμονή της βροχής, καθώς συντρίβεται στις στέγες.
θα ήθελα να μπορώ να αφήνω πίσω τις χαμένες στιγμές
σαν ποτάμι που άλλο δε ξέρει, μόνο να ορμά μπροστά.
θα ήθελα,
να αφοσιώνομαι σαν ποιητής
να αρνούμαι σαν ψυχή απ' το θεό ξεχασμένη.
και σαν περιπλανώμενος,
φόβο να μη γνωρίζω

29/11/2017

είμαι μια αποσκευή χωρίς αριθμημένη θέση,
σ' ένα κατάστρωμα που αγναντεύει προς το τίποτα.
παρατημένος άτσαλα στο αμπάρι
σχεδόν λαθραία, συνωμοτικά.

άγραφα τα μονόστηλα που φιλοξένησαν τους θριάμβους μου
τρέφομαι με ξεροκόμματα ανεπίσημων νικών
ο μόχθος μου τιμολογείται οριακά
τα εύσημα, κι αυτά, καπηλευμένα
σα να χαζεύω παρασημοφορήσεις στρατηγών πάνω σε λόφους ανώνυμους
που στρατιώτες κάμωσαν με την ίδια τους τη σάρκα.

η φθορά είναι πανωφόρι
με ντύνει στις αλκυονίδες
με πετά γυμνό στις εισόδους κινδύνου αυτής της πόλης.
επιδίδομαι στο πιο σκληρό κυνηγητό
μ' ένα ταλέντο που φορές φορές αμφισβητώ την ύπαρξη του

έχω μάθει να ψωνίζω απ' το κάτω ράφι
από μια ντροπή που δε μ' αφήνει να πατήσω επί πτωμάτων
για να φτάσω ψηλότερα.

η ανατολή είναι δεν είναι δική μου.
βιάζομαι να γυρίσω τον ήλιο στη θέση του
μην και καταλάβουν πως λείπει.
εγώ,
κι άλλα δέκα εκατομμύρια παράνομοι διακινητές ξένων ονείρων.

μια ευγενική δεσποινίς με ενημερώνει
πως οι συρμοί θα διέρχονται από τους σ…

χίλιες χιλιάδες χρόνια μετά

λες και περάσαν χίλιες χιλιάδες χρόνια απ' τα ταξίδια μας
τώρα γυρνάμε σε λιμάνια γνώριμα
σε αποβάθρες γερασμένες απ' το αλάτι
σε ντόκους και κάβους
που άγνωστοι θεοί ξέρουν πόσο ακόμη θα αντέξουν.
μας καρτερούν στην προβλήτα
εκείνοι που δεν έφυγαν
εκείνοι που μας περίμεναν
εκείνοι που τάξανε ναυάγια στο κατόπι μας
μπορεί,
μπορεί λέω,
να μη βρήκαμε τους θησαυρούς του κόσμου
κι ίσως οι ρυτίδες μας, ταλαιπώριες να μαρτυρούν και αγωνία.
όλο το πλήρωμα εδώ, συμφωνεί και σας το δίνει,
πως, εντάξει, ίσως και να βυθιστήκαμε σ' ωκεανούς σκοτεινούς.
με τις καρδιές μας προσήνεμες και το παράλογο στο τιμόνι
μάλλον για το κακό μπαρκάραμε, παρά για το θρίαμβο.
κι όπως έλεγα και πριν, φτωχό μου ημερολόγιο,
εντάξει,
ίσως και να βυθιστήκαμε σ' ωκεανούς σκοτεινούς.
μα, τράβα πες τους πως εμείς,
τη θάλασσα μέσα μας, ούτε στιγμή δε θ' αρνηθούμε
κι ας είναι να μας πνίγει με το πρώτο φως
κι ας είναι να μας καταπίνει με το σκότος.
σε κάτι όρμους αφιλόξενους για λίγο θα ανασάνουμε
ως να …

μέτρημα

μετρώ τη ζωή σε χιλιόμετρα,
σε χούφτες θάλασσας και σε παφλασμούς.
ένας, δύο, τρείς, δέκα χιλιάδες υγροί αναστεναγμοί
στα βράχια να ξοδεύονται.

μετρώ τη ζωή σε αναγγελίες αφίξεων
σε αναγγελίες αναχωρήσεων
σε κενά μεταξύ συρμών και αποβάθρων
σε αποχαιρετισμούς
σε νεύματα, ελπίδες και σιωπές που σηκώνουν γειτονιές στο πόδι

μετρώ τη ζωή σε σελίδες.
πρόχειρογραμμένες, τυπωμένες, τσακισμένες και λευκές.
σε ρεφραίν που επαναλαμβάνονται
σε κακές ταινίες, σε μισοτελειωμένα ποιήματα,
σε τραγούδια που δε βρήκαν το δρόμο τους

μετρώ τη ζωή σε βράδια.
σε ξημερώματα. σε εξομολογήσεις.
σε εμμονές. σε δυστυχίες.
σε συνθήματα. σε αγγίγματα.

μετρώ τη ζωή
σε οτιδήποτε δε δικάζει ο χρόνος
σε οτιδήποτε δεν εξανεμίζεται σε ανθρώπινα χέρια
σε οτιδήποτε μπορεί και επιβιώνει απ' τη φθορά.

έτσι φαντάστηκα τον έρωτα

μια καρδιά κομματιασμένη
που ακόμη μπορεί και πάλλεται καθώς ψάχνει το επόμενο θαύμα.
ένα λουλούδι που φορά τα χρώματα του κόσμου νυφικό
σαν το κόβει ανθρώπου χέρι.
η πρώτη λάσπη στο κορμί ενός φυτού απ' τ' αυγινό πότισμα.
η κάψα που στεγνώνει τα δάκρυα
κάτω απ' τα μάτια ενός χαμένου.
η βροχή που νανουρίζει τους φόβους.
η ανέχεια που ντύνεται της αγκαλιάς τη φορεσιά.
ο πανικός που έγινε υπομονή, ελπίδα και ζήλος.
το όλα θα πάνε καλά που κρέμεται στα χείλη σου.
το μη φοβάσαι που αστράφτει στα μάτια σου.
έτσι φαντάστηκα τον έρωτα,
μια τετάρτη που νοστάλγησα τους κόσμους των δειλινών.

αθήνα, τετάρτη 4/1/17